خداوندا! همواره، تو را سپاس ميگذارم كه هر چه در راه تو و در راه پيام تو،
يشتر ميروم و بيشتر رنج ميبرم. آنها كه بايد مرا بنوازند، ميزنند، آنها كه بايد همگامم باشند، سد راهم ميشوند، آنها كه بايد حقشناسي كنند، حقكشي ميكنند، آنها كه بايد دستم را بفشارند، سيلي ميزنند، آنها كه بايد در برابر دشمن دفاع كنند، پيش از دشمن حمله ميكنند و آنها كه بايد در برابر سمپاشيهاي بيگانه، ستايشم كنند، تقويتم كنند، اميدوارم كنند، سرزنشم ميكنند، تضعيفم ميكنند، نوميدم ميكنند، تا در راه تو از تنها پايگاهي كه چشم ياري ميدارم، نوميد شوم، چشم ببندم، رانده شوم... تا تنها اميدم تو شوي، چشم انتظارم تنها به روي تو باز ماند، تنها از تو ياري طلبم و در حسابي كه با تو دارم شريكي ديگر نباشد.
خداوندا! پارسايان بزرگي را كه در انزواي رياضت و عزلت پاك عبادت يا علم يا هنر، به كشتن نفس كمر بستهاند، هر چه زودتر توفيقشان ده!
خداوندا! به من توفيق تلاش در شكست، صبر در نوميدي، رفتن بيهمراه، جهاد بيسلاح، كار بيپاداش، فداكاري در سكوت، دين بي دنيا، مذهب بيعوام، عظمت بينام، خدمت بينان، ايمان بيريا، خوبي بينمود، گستاخي بيخامي، مناعت بيغرور، عشق بيهوس، تنهايي در انبوه جمعيّت، دوست داشتن بي آنكه دوست بداند، روزي كن.
خداوندا! لذّتها را بر بندگان حقيرت بخش و دردهاي عزيز را بر جانم ريز.
دكتر علی شريعتي مزینانی